سیاهچاله‌های ذهنم

روزها خیلی سخت و طولانی میگذرن.. مثلا از پریشب تا الان اندازه ی دوماه گذشته و این دردناکه حتی اگه به روی خودم نیارم!
عجیب اینکه حسِ جدید و عجیبی دارم.. مث جوونه زدنِ تنه‌ی خشکیده ی یه درختِ بیست و هفت ساله.. باز باید تکرار کنم که «و افوض امری الی الله ان الله بصیر بالعباد» .. خدایا همه چی رو میسپارم به تو دلم آرومُ خیالم جمعِ که تو توانایِ مهربونی : )

امیدوارم آقای «ع» هرچه زودتر بهم زنگ بزنه برای کار تا حداقل یه خورده زمان تندتر بگذره برام و ان‌شاءالله کارای مقاله رو هم بتونم انجام بدم به خوبی و پذیرش بشه .. البته همه‌ی اینا بسته به خواست خدا داره :) توکل به خودش