در ادامه دو پست قبلی، یه دفترچه دارم رنگش آبیه، جلدش چوبیه و روش نوشته «هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی» توی اون یه وقتایی می نوشتم، مثلا بعدِ سه سال داشتنش کلا 10 بار توش نوشتم و مخاطبشون تقریبا خدا و اون پسری بوده که قرار بوده همسرم باشه، یه بار باید ان شاءالله سالها بعد، یه شبِ زمستونی وقتی با آقایِ عین نشستیم و منتظریم بچه ها و نوه هامون بیان تا سفره‌ی شام رو پهن کنیم، براش بخونم!